2020 has radically changed the world and will go down in history as a period of great crisis and challenge. I do not care about a specific person or global industry that has not been affected by the pandemic.

Now that we are entering a post-pandemic period, the stories of those around us remind me most of those who were caught in a sea storm and survived - when you look at the wreckage of a ship sitting ashore and think about how a new life began. Because the continuation of the old is no longer possible.

პირველი, რაც პანდემიის პირველ თვეებში თვალში საცემი იყო, ჩანაწერების მოზღვავებაა. რამაც კიდევ ერთხელ ცხადყო, რამდენად უხარისხო და ცუდად აღბეჭდილ სპექტაკლები დაგროვდა და აქ კიდევ ერთხელ წარმოჩინდა სპექტაკლის მაღალ დონეზე, პროფესიულად გადაღების პრობლემა, რაც ცალკე პროფესიაა და რაც განსაკუთრებულ მომზადებას გულისხმობს.

პირველი, რაც პანდემიის პირველ თვეებში თვალში საცემი იყო, ჩანაწერების მოზღვავებაა. რამაც კიდევ ერთხელ ცხადყო, რამდენად უხარისხო და ცუდად აღბეჭდილ სპექტაკლები დაგროვდა და აქ კიდევ ერთხელ წარმოჩინდა სპექტაკლის მაღალ დონეზე, პროფესიულად გადაღების პრობლემა, რაც ცალკე პროფესიაა და რაც განსაკუთრებულ მომზადებას გულისხმობს.

იმხელა პასუხისმგებლობა, როგორიც 21-ე საუკუნის თეატრს აკისრია, ვფიქრობ,  ხელოვნების არც ერთ დარგს არც ერთ საუკუნეში არ ჰქონია. გარდა იმისა, რომ ტექნოლოგიურად განვითარებულ სამყაროში თეატრი ,,აქ და ახლა” ყოფნის საუკეთესო სივრცედ იქცა, მან თავისდაუნებურად ტაძრის ფუნქციაც აითვისა. უდიდესი კომპოზიტორისა და პუბლიცისტის - რიხარდ ვაგნერის თქმით - დადგებოდა დრო, როდესაც რელიგია ხელოვნებით ჩანაცვლდებოდა. ვფიქრობ, ვაგნერის წინასწარმეტყველება სწორედ ჩვენ დროში ახდა, როდესაც ,,მებრძოლი ათეიზმი” შემოქმედებით ფანატიზმად გარდაისახა. თუ ტაძარი არის სივრცე, სადაც ერთ გუმბათქვეშ ათობით, ასობით ან კიდევ ათასობით ადამიანი ეძებს ღმერთს, ანუ სიცოცხლის მარადიულ ჯაჭვს, თეატრში მისი ალტერნატივის ძიება მიმდინარეობს. ღვთის ალტერნატივაში კი იგულისხმება ყველაფერი, რაც    იმედის ნაპერწკალს აღვივებს - კეთილსინდისიერება, სიყვარული, დემოკრატია, უზენაესი სამართალი, ლიბერალური ღირებულებები, სოციალური თანასწორობა, ჰუმანიზმი, ან თუნდაც ,,გოდო”.

2020 წელმა მსოფლიო კარდინალურად შეცვალა და ისტორიაში შევა, როგორც დიდი კრიზისის და გამოწვევების პერიოდი. მე არ მეგულება კონკრეტული ადამიანი თუ გლობალური ინდუსტრია, რომელსაც პანდემია არ შეხებია.

ახლა, როდესაც პოსტ-პანდემიურ პერიოდში შევდივართ, ირგვლივ მყოფთა ისტორიები ყველაზე მეტად ზღვის შტორმში მოხვედრილებს და გადარჩენილებს მაგონებს - როდესაც ნაპირზე მჯდომი გემის ნაფლეთებს შეჰყურებ და ფიქრობ, ახალი ცხოვრება როგორ უნდა დაიწყო. რადგან ძველის გაგრძელება უკვე შეუძლებელია.

Pandemic times have also fueled postmodern skepticism; The distrust of the modern understanding of originality has become even more apparent: what is the need for a daily drawing of a play when we can "record" them once and circulate them in information networks? But the "record" is a copy; The digital icon of the play is still not the play itself as such. It must be staged, performed and ... finished every time in front of me.

The data in which the theater day turned out to be a zero point. Accumulations accumulated over time about the theater should be left in the past. Of course this will not happen in a few days, but it is necessary to carry out work to relieve and heal.

People want to feel the visibility of theatrical culture, the need for its inevitable existence as a high cultural institution (!), Which, of course, is directly proportional to the formation and self-development of the citizen as a socio-cultural individual. I think that now is not the time to mourn why they do not play in a pandemic! Now is the time for so-called "reflection", self-renewal and thinking about life in the future.

"Relationship" with video messages to the addressees, viewers, XX century. In the 70s, Robert Wilson started. This was happening when there was no talk of the internet at all. Today, everyone is well aware of his `ZOOM portraits`, which he made in 2007. Carried out. His work, a well-thought-out marketing project, was preceded by the creation of 20-second video portraits in the 1970s. In those days, not even the internet, video recording was a novelty. He even took portraits of Louis Aragon of Helen Rubenstein, a representative of the Yves Rocha perfume firm. The project was intended for television, but was not implemented.

For centuries, when the world epidemic spread, three institutions were shut down primarily for prevention - the church, the theater, and educational facilities, as if they were of equal importance to society. After the end of the epidemic, first of all, these three institutions were opened and they, especially the theater, had a specific mission.

The Georgian theater did not lag behind the world process and the majority made public the video archive, which was previously inaccessible to the general public. Viewers first heard about certain performances, directors, actors after online premieres. However, this process has exposed many problems - not only creative, but also repertory policy, scarcity of technical and material resources and its inability to utilize.

This spring turned out to be unusual for Georgian theater - it is said that even in Paris occupied by the fascists during World War II, theaters did not close.

The first days of the pandemic so tense the environment that representatives of almost all generations of creative people (not just risk groups) completely forgot what the play was about. Internally isolated theatrical troupes (and you know how many people are in this area) had only one concern: systematic hand disinfection, the purchase and purchase of essentials, and the supply of essential products: